Dostosuj swoją dawkę do swojej analizy gleby.

Ogólne zalecenie zakłada przeciętną glebę. Analiza gleby mówi, co Twoje pole już zawiera: jeśli fosfor jest wysoki, możesz obniżyć dawkę P i zaoszczędzić pieniądze; jeśli niski — podnieś ją, aby wzbogacić glebę. To narzędzie startuje ze zweryfikowanego zalecenia dla uprawy i stosuje dokładnie tę logikę: +30% dla składników niskiej klasy, baza dla średnich, −25% dla wysokich.

Fosfor dostępny (metoda Olsena, mg/kg lub ppm), potas dostępny (metoda octanu amonu, kg/ha lub ppm), węgiel organiczny (%) i pH — cztery wartości ze standardowej karty zdrowia gleby. P i K możesz wpisać w dowolnej jednostce; narzędzie przeliczy standardowym współczynnikiem warstwy ornej (×2,24).

Rutynowe laboratoria glebowe rzadko podają klasę azotu mineralnego, dlatego systemy doradztwa używają węgla organicznego jako wskaźnika naturalnej zdolności gleby do dostarczania azotu: więcej węgla organicznego oznacza więcej azotu zmineralizowanego w sezonie. To ugruntowany wskaźnik, ale nie zmierzona wartość N — wynik jest tak oznaczony.

Nie — pH nigdy nie zmienia tu obliczonej dawki. Powyżej pH 7,5 fosfor coraz silniej wytrąca się jako fosforany wapnia i magnezu (unieruchomienie P), więc liczy się umiejscowienie: podaj całą dawkę fosforu w rzędzie blisko nasion przy siewie zamiast rozsiewać. Narzędzie oznacza to jako uwagę, nie zmianę dawki.

Opcja własnej dawki bazowej to tylko ogólne wskazówki — punkt startowy dla upraw bez zweryfikowanego zalecenia w naszej bazie. Jeśli istnieje zweryfikowana dawka uprawa×region, zawsze użyj jej; zweryfikowane liczby mają podane opublikowane źródło.